II. Pedro (Brezilya imparatoru)'la kim evlendi?

II. Dom Pedro (2 Aralık 1825 - 5 Aralık 1891), Brezilya İmparatorluğu'nun ikinci ve son hükümdarıydı ve 58 yılı aşkın bir süre hüküm sürdü. Brezilya İmparatoru I. Dom Pedro ve İmparatoriçe Dona Maria Leopoldina'nın yedinci çocuğu olarak Rio de Janeiro'da doğdu ve böylelikle Braganza Hanedanı'nın Brezilya kolu kurulmuş oldu. Babasının beklenmedik tahttan çekilmesi ve 1831'de Avrupa'ya giderek, beş yaşındaki Pedro'yu İmparator olarak geride bırakması, onun acımasız ve yalnız bir çocukluğa ve ergenlik geçirmesine sebep oldu, zamanını kuralları (soylu davranışları vb.) öğrenmek ile geçirmek zorunda kaldı. Bu zamandaki saray entrikaları ve siyasi kargaşa ortamı ile ilgili deneyimleri, sonraki dönem karakterini büyük ölçüde etkiledi; ülkesine ve halkına karşı güçlü bir görev duygusu ve bağlılığı olan, ancak hükümdar olarak rolüne giderek artan bir şekilde bunalımlar yaşadı.

II. Pedro, parçalanmanın eşiğindeki bir imparatorluğu miras aldı, ancak Brezilya'yı uluslararası arenada yükselen bir güce dönüştürdü. Ülkesini, siyasi istikrarı olan, gayretle korunan ifade özgürlüğünden başka medeni haklara saygı duyulan, canlı ekonomik büyüme ve sağlıklı hükûmet biçimi ile işlevsel bir temsili parlamenter monarşi, ismen cumhuriyet olan zayıf ve baskıcı olan Hispanik komşularından farklı olarak aralarından sıyrıldı (Hispanik devletler: İspanya'dan bağımsızlık kazanan Güney ve Orta Amerika ülkeleri ile Meksika). Brezilya, Platin Savaşı, Uruguay Savaşı ve Paraguay Savaşı gibi savaşlardan galip geldiği gibi, diğer bazı uluslararası anlaşmazlıklarda ve iç gerilimlerde de galip geldi. II. Pedro, güçlü siyasi ve ekonomik çıkar sahiplerinin muhalefetine rağmen, köleliğin kaldırılmasını kararlı bir şekilde uygulamaya koydu. Kendi başına bir bilgin olan İmparator, güçlü bir öğrenme, kültür ve bilim destekçisi olarak ün kazandı ve Charles Darwin, Victor Hugo ve Friedrich Nietzsche gibi insanların saygısını ve hayranlığını kazandı; Richard Wagner, Louis Pasteur ve Henry Wadsworth Longfellow gibi şahsiyetlerle arkadaştı.

Çoğu Brezilyalı'nın aklında hükûmet biçiminde bir değişiklik talebi yoktu, ancak İmparator, bir diktatörün başkanlık ettiği bir cumhuriyet biçimini arzulayan birkaç askeri lider grubu dışında neredeyse hiç desteği olmayan ani bir darbeyle devrildi. II. Pedro, ezici halk desteğine rağmen, imparatorluktan elini çekmiş ve monarşinin geleceği konusunda pek bir beklentisi kalmamıştı.

II. Pedro'nun saltanatı böylelikle alışılmadık bir şekilde son buldu. Halk tarafından büyük saygı görmesine rağmen popülaritesinin zirvesinde iken devrildi ve böylelikle Brezilya uzun bir zayıf hükûmetler dönemine girerken, ülkeye kazandırdığı başarıları, diktatörlükler ve anayasal ve ekonomik krizler ile sekteye uğradı. Tahttan indirilmesiyle oluşan memnuniyetsizlik ortamıyla, yeni hükûmete karşı çıkılmasına izin vermedi ve monarşiyi yeniden kurma girişimlerini desteklemedi. Hayatının son iki yılını Avrupa'da sürgünde, çok az parayla yalnız yaşayarak geçirdi. Onu sürgüne gönderen adamlar çok geçmeden Brezilya cumhuriyeti için bir model görmeye başladılar. Ölümünden birkaç on yıl sonra itibarı iade edildi ve mezarı ülke çapında kutlamalarla Brezilya'ya geri getirildi. Brezilyalı tarihçiler İmparator'a son derece olumlu bir bakış açısıyla bakar ve birçoğu onun Brezilya'dan çıkan en büyük şahsiyet olarak sayarlar.

Dona Teresa Cristina (14 March 1822 – 28 December 1889), popularly known as “the Mother of the Brazilians”, was Empress of Brazil as the wife of Emperor Dom Pedro II, a position she held from her marriage in 1843 until the abolition of the monarchy in 1889. Born a princess of the Kingdom of the Two Sicilies, in present-day southern Italy, she was the daughter of King Francis I of the Italian branch of the House of Bourbon and his wife, Maria Isabella of Spain. Long portrayed by historians as timid and politically passive, modern scholarship has reassessed Teresa Cristina as a more complex figure, recognizing her intellectual curiosity, cultural patronage, and a quiet but consistent assertion of personal independence within the constraints of 19th-century court life.

The Princess was married by proxy to Pedro II in 1843. Her spouse's expectations had been raised when a portrait was presented that depicted Teresa Cristina as an idealized beauty, but he was displeased by his bride's appearance upon their first meeting later that year. Despite a cold beginning on the part of Pedro, the couple's relationship improved as time passed, due primarily to Teresa Cristina's patience, kindness and generosity. These traits also helped her win the hearts of the Brazilian people, and her distance from political controversies shielded her from criticism. She also sponsored archaeological studies in Italy and Italian immigration to Brazil.

The marriage between Teresa Cristina and Pedro II never became passionately romantic, although a bond based upon family, mutual respect and fondness did develop. The Empress was a dutiful spouse and unfailingly supported the Emperor's positions and never interposed with her own views in public. She remained silent on the topic of his suspected extra-marital relationships—including a liaison with her daughters' governess. In turn, she was treated with unfailing respect and her position at court and home was always secure. Of the imperial couple's four children, two boys died in infancy and a daughter died of typhoid fever at the age of 24.

The imperial family was sent into exile after a coup d'état in 1889. Being cast from her beloved adopted land had a devastating effect on Teresa Cristina's spirit and health. Grieving and ill, she died of respiratory failure leading to cardiac arrest a month after the monarchy's collapse. She was greatly loved by her subjects, both during her lifetime and afterwards. She was even respected by the republicans who overthrew the Empire. Despite having had no direct impact on Brazil's political history, Teresa Cristina is well regarded by historians not only for her character and irreproachable behavior, but also for her sponsorship of Brazilian culture.