II. Aleksandr'la kim evlendi?

II. Aleksandr (Rusça: Алекса́ндр II Никола́евич, romanize: Aleksándr II Nikoláyevich; 29 Nisan 1818 - 13 Mart 1881), 2 Mart 1855'ten 1881'deki suikastına kadar hüküm sürmüş Rusya imparatoru, Polonya kralı ve Finlandiya büyük düküydü. İmparator olarak yaptığı en önemli reform, 1861'de Rusya'daki serfleri özgürleştirmesi, yani köylü serfliğini kaldırması olmuştur. Bu nedenle kendisi "Kurtarıcı Aleksandr" (Rusça: Алекса́ндр Освободи́тель, romanize: Aleksándr Osvobodítel). olarak anılmaktadır.

Çar, serflerin özgürleştirilmesinin yanı sıra, yargı sistemini yeniden düzenlemek, seçilmiş yerel hâkimler oluşturmak, bedensel cezayı kaldırmak, zemstvo sistemi aracılığıyla yerel özyönetimi teşvik etmek, zorunlu askerlik hizmeti uygulamak, soyluların bazı ayrıcalıklarını kaldırmak ve üniversite eğitimini desteklemek gibi pek çok diğer liberal reformlardan da sorumluydu. Aleksandr, 1866'da kendisine yapılan bir suikast girişiminden sonra, ölümüne kadar daha tutucu bir tutum benimsemiştir.

Aleksandr, dış politikasıyla da dikkat çekmiştir; genel olarak barışçıl bir politika benimsemiş, Amerika Birleşik Devletleri'ni destekleyen ve Büyük Britanya'ya karşı çıkan bir çizgide ilerlemiştir. Amerikan İç Savaşı sırasında Birlik tarafını desteklemiş ve Konfederasyon Donanması'nın saldırılarını caydırmak için New York Limanı ile San Francisco Körfezi'ne savaş gemileri göndermiştir. 1867'de Alaska’yı Amerika Birleşik Devletleri’ne satmıştır; zira uzak koloninin gelecekteki bir savaşta Britanya'nın eline geçmesinden korkmaktaydı. Fransa'nın savaşçı politikalarından uzaklaşarak 1871'de III. Napolyon'un düşüşünden sonra Almanya ve Avusturya ile 1872'de oluşturulan Üç İmparator Birliği'ne katılmış ve böylece Avrupa'daki durumu istikrara kavuşturmayı amaçlamıştır.

Barışçıl dış politikasına rağmen, Aleksandr, 1877-1878 yıllarında Osmanlı İmparatorluğu ile kısa süren bir savaş yapmış ve bunun sonucunda Bulgaristan, Karadağ, Romanya ve Sırbistan bağımsızlık kazanmıştır. Uzak Doğu'da Vladivostok'un kurulmasını sağlayan genişlemeleri desteklemiş, Kafkasya'da Çerkes Soykırımı ile sonuçlanan planları onaylamış ve Türkistan'a yönelik genişlemelerine devam etmiştir. Aleksandr, 1878'de Berlin Kongresi'nin sonuçlarından memnun olmamasına rağmen, bu anlaşmaya sadık kalmıştır. İç politikada karşılaştığı en büyük zorluklardan biri, 1863'te Polonya’da meydana gelen bir ayaklanma olmuştur; bu ayaklanmaya yanıt olarak, Polonya'nın ayrı anayasasını iptal etmiş ve bu toprakları doğrudan Rusya'ya dahil etmiştir. Aleksandr, yükselmekte olan devrimci ve anarşist hareketlere karşı ek parlamento reformları önermekteydi; ancak 1881 yılında suikasta uğrayarak hayatını kaybetmiştir.

Maria Alexandrovna (Russian: Мария Александровна), born Princess Maximiliane Wilhelmine Auguste Sophie Marie of Hesse and by Rhine (8 August 1824 – 3 June 1880), was Empress of Russia as the first wife of Emperor Alexander II.

Known as Princess Marie of Hesse and by Rhine, she was born to Ludwig II, Grand Duke of Hesse, and his wife Princess Wilhelmine of Baden, she was given a good education and raised in relative austerity, with an emphasis on simplicity, piety and domesticity. Her mother died when Marie was only twelve, and when she was fourteen, she caught the eye of Tsesarevich Alexander Nikolaevich, who was visiting her father's court while making his Grand tour of Western Europe. The couple were married after Marie turned sixteen. The new tsesarevna did not initially enjoy court life because of her withdrawn nature, and the fact that she found the splendor and extravagance of the Russian court daunting after the frugality that she was accustomed to. Marie soon grew to identify strongly with her adopted country, and her young age at marriage facilitated this adoption.

After the death of her father-in-law, Nicholas I, in 1855, Alexander became emperor and, now known as Maria, she became empress consort of Russia. After the death of her mother-in-law in 1860, Maria took on a greater role in public life. She became one of the founders of the Russian Red Cross Society, part of the International Red Cross Movement which was founded in 1863 to promote nursing and medical care across the world. She also established Russia's first all-female schools. She gave her husband strong moral support as he navigated the legislations to end serfdom. She also interested herself in the arts: The Mariinsky Theatre in Saint Petersburg and the Mariinskyi Palace were built under her patronage and named after her.

Despite identifying strongly with Russia and Russian interests, she visited her native Hesse regularly every year from the early 1860s onward, and kept in touch with her own family, as also with her husband's relatives across Europe. She suffered from tuberculosis from 1863 onwards and spent long periods of time in southern Europe to avoid the harsh winters of Russia. Her health worsened after the death of her eldest son, Nicholas Alexandrovich, who died just before the date of his intended wedding. She was noted for her wisdom and intellect, and her generous devotion to family, including her husband's mistress and her children.

Catalina Mijáilovna Yúryevskaya (en ruso: Екатерина Михаиловна Долгорукова; Moscú, 14 de noviembre de 1847 - Niza, 15 de febrero de 1922),​ también conocida como Catalina Dolgorúkova, Catalina Dolgoruki o Catalina Dolgorúkaya, fue hija del príncipe Miguel Dolgorúkov y de Vera Vishnévskaya. Durante bastante tiempo fue amante del zar Alejandro II de Rusia y más tarde su esposa morganática con el título de Princesa Yúrievskaya (en ruso: Светлейшая княгиня Юрьевская).

Cuando, antes de cumplirse un mes de la muerte de la zarina María de Hesse-Darmstadt (8 de junio de 1880), Alejandro y Catalina contraen matrimonio (6 de julio de 1880) ya son padres de tres hijos (un cuarto hijo había muerto durante la infancia). Tras el asesinato de Alejandro II (1 de marzo de 1881) en un atentado perpetrado por miembros de Naródnaya Volia, Catalina se convirtió en la viuda del zar.